پس تنها كاري كه ميتوني بكني اينه كه شخصي دوست داشتني باشي ودر نظر مردم با ارزش و شريف جلوه كني.

من کتاب نبوده ام ... که بخواني ... که نخواني ... که خسته شوي ... که خسته نشوي ... که ورق بخورم ... که ورق نخورم ... که خاک بخورم ... که خاک نخورم ... که اعجاب انگيز باشم ... که اعجاب انگيز نباشم ...که گم بشوم ... که گم نشوم ... که سياه باشم ... که سياه نباشم ... که آخرين برگم تلخ باشد ... که آخرين برگم تلخ نباشد ... من کتاب نبوده ام هرگز !

من دفترم ! مرا بنويس.

مهم نیست نه اصلا مهم نیست چشمک اول رو کی زده،کی اول سلام کرده،کی بوده که پیشنهاد آشنایی رو داده،کی زود تر عاشق شده،مهم نیست اول تو با عشق تو چشمانش نگاه کنی یا اون،کیه که اول دست اون یکی دیگه رو بگیره،کیه که با صد تا بهونه دست توی گردن اون یکی بندازه،کی اول بفهمه که اون اول عاشق شده،مهم نیست نه اصلا مهم نیست،فقط مهم اینه که عشقت پاک باشه.

بد ترین درد این نیست که عشقت بمیره بدترین درد این نیست که به عشقت نرسی بدترین درد این نیست که عشقت بهت نارو بزنه بد ترین درد اینه که عاشق کسی باشی و اون ندونه.

شگفتا وقتی که بود نمی دیدم وقتی که میخندید نمیشنیدم،حالا می بینم که نیست حالا میشنوم که نمی خنده.

نگاهم کرد پنداشتم دوستم دارد نگاهم کرد در نگاهش هزاران شوق عشق را دیدم نگاهم کرد دل به او بستم اما بعد ها فهمیدم فقط نگاهم می کرد.

روزی که عشق وارد قلبم شد اورا نشناختم . مدتی طول کشید تا با او آشنا شدم از او خوشم آمده بود. خواستم به او بگویم برای همیشه در خانه قلب من بمان اما قبل از اینکه من به او بگویم او رفته بود.

همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند اما با این حال همیشه سعی کن به دیگران اعتماد کنی اما مواظب باش به کسی که یکبار تو را آزرده است دوباره اعتماد نکنی.

براي هزارمين بار پرسيد: تا حالا شده من دلت رو بشکنم؟ منم براي هزارمين بار به دروغ گفتم: نه.هيچ وقت... تا مبدا دلش بشکنه.

شناختنت بیگناهترین گناهم بود یافتنت بهانه ی دلم و خواستنت نیازم،و با تو بودن آرزویم و تو را گم کردن پیدایش سراب بود،تو مانند پرستو آمدی و به دور ترین دریای غربت رفتی بی تو ثا نیه ها تکراری شده اند و آینه چیزی بجز سراب را نشان نمی دهد.

قلبم محکوم شد به شکستن ... غرورم محکوم شد به خورد شدن،عشقم محکوم شد به بازی گرفتن ... دلم محکوم شد به تیر خوردن،چشمانم محکوم شد به باریدن ... خاطراتم محکوم شد به فراموش شدن،و اما عشقت محکوم شد که اسیر شود در میان قطره قطره ی خونم،در میان جای جای قلبم ... و در میان تکه تکه ی تکه تکه ام،آدم بعضی وقت ها برای دل دیگران باید از دل خودش بگذره.

بهتره برا کسی که دوستش داری غرورت رو از دست بدی،نه اینکه واسه غرورت اون کسی رو که دوستش داری از دست بدی،البته اگه کسی رو بیشتر از غرورت دوست داشته باشی.

تکه های قلبم را با تو قسمت میکنم ،شاید هیچ تاثیری بر این سرمای زمستانی نداشته باشد، امابرای لحظه ای میتوانی گرمای عشق واقعی را در دستانت احساس کنی.

بی شرمترین محبت وقتی است که به واقعیت نمی انجامد.

مواظب باشید که چه آرزویی میکنید شاید به آن برسید.

به همه عشق بورز .... به تعداد کمی اعتماد کن و به هیچ کس بدی نکن.

افسوس که حقیقت زمانی برای انسان مشخص میشود که فشردگی خاک اجازه ی لب گشودن را نمی دهد.

عشق فراموش کردن نیست بلکه بخشیدن است ،عشق گوش دادن نیست بلکه درک کردن است،عشق دیدن نیست بلکه احساس کردن است،عشق جا زدن نیست و کنار کشیدن نیست بلکه صبر کردن و ادامه دادن است.

سالها برنیمکت زندگی تنها نشستم و منتظر ماندم تا بیاید حال که آمده می گوید برو

جلسه ی محاکمه ی عشق بود و عقل قاضی عشق را محکوم کرد تبعید به دورترین نقطه ی عقل یعنی فراموشی .قلب تقاضای عفو عشق را داشت ولی همه ی اعضا با اون مخالف بودند .قلب شروع کرد به طرفداری از عشق آهای چشم مگر تو نبودی که هر روز آرزوی دیدن چهره ی زیبایش را داشتی ... ای گوش مگر تو نبودی که هر روز در انتظار شنیدن صدایش بودی ... و شما پاهها که همیشه در حال رفتن به سویش بودید حالا چرا این چنین با او مخالفید.

از من پرسیدی که تنها آرزوت چیه من هم گفتم تنها آرزوم اینه که تو به تموم آرزو هات برسی،اما نمیدونستم تموم آرزو هات اینه که زودتر از من جدا بشی.

سهم چشمهای بارانی من گریه ای بی صداست.

احساس با تو بودن     

همون حس در کنار هم بودن

لحظاتی که میگفتی حاضر نیستی اون رو با خوبیهای دیگه عوضش کنی

ولی یه سئوال دارم

که این سرنوشته که ما خیلی سخت به هم برسیم وخیلی آسون از هم جدا بشیم

ولی نه وقتی از سرنوشت پرسیدم اون سرش رو انداخت پائین و گفت که که ای کاش خداوند بی وفایی رو خلق نمی کرد

ای سرنوشت خلق شده از تلاش هر جا که باشی و هر کس دوستت دارم و منتظر

به یاد لحظاتی که در کنارتو بودم  .

به موهاي مواج و زيباي اون خيره شده بودم و آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه.اما اون توجهي به اين مساله نمي کرد .

آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست. من جزومو بهش دادم . بهم گفت :"متشکرم " و گونه من رو بوسيد .

مي خوام بهش بگم ، مي خوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نمي دونم.

تلفن زنگ زد .خودش بود . گريه مي کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نمي خواست تنها باشه. من هم اينکار رو کردم. وقتي کنارش رو کاناپه نشسته بودم تمام فکرم متوجه اون چشمهاي معصومش بود. آرزو ميکردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت ديدن فيلم و خوردن 3 بسته چيپس ، خواست بره که بخوابه ، به من نگاه کرد و گفت : "متشکرم " و گونه من رو بوسيد .

مي خوام بهش بگم ، مي خوام که بدونه ، من نمي خوام فقط

"داداشي" باشم . من عاشقشم .اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نمي دونم .

روز قبل از جشن دانشگاه پيش من اومد. گفت : "قرارم بهم خورده ، اون نمي خواد با من بياد" .من با کسي قرار نداشتم. ترم گذشته ما به هم قول داده بوديم که اگه زماني هيچکدوممون براي مراسمي پارتنر نداشتيم با هم ديگه باشيم ، درست مثل يه "خواهر و برادر" . ما

هم با هم به جشن رفتيم. جشن به پايان رسيد . من پشت سر اون ، کنار در خروجي ،ايستاده بودم ، تمام هوش و حواسم به اون لبخند زيبا و اون چشمان همچون کريستالش بود. آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه ، اما اون مثل من فکر نمي کرد و من اين رو ميدونستم ، به من گفت :"متشکرم ، شب خيلي خوبي داشتيم " و گونه منو بوسيد .

مي خوام بهش بگم ، مي خوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم .اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نمي دونم.

يه روز گذشت ، سپس يک هفته ، يک سال ... قبل از اينکه بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ التحصيلي فرا رسيد ، من به اون نگاه مي کردم که درست مثل فرشته ها روي صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگيره. مي خواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهي نمي کرد ، و من اينو مي دونستم ، قبل از اينکه کسي خونه بره به سمت من اومد ،با همون لباس و کلاه فارغ التحصيلي ، با گريه منو در آغوش گرفت و سرش رو روي شونه من گذاشت و آروم گفت تو بهترين داداشي دنيا هستي ، متشکرم و گونه منو بوسيد .

مي خوام بهش بگم ، مي خوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم .اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نمي دونم .

نشستم روي صندلي ، صندلي ساقدوش ، توي کليسا ، اون دختره حالا داره ازدواج مي کنه،من ديدم که "بله" رو گفت و وارد زندگي جديدي شد. با مرد ديگه اي ازدواج کرد. من ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون اينطوري فکر نمي کرد و من اينو ميدونستم ، اما قبل از اينکه از کليسا بره رو به من کرد و گفت " تو اومدي ؟ متشکرم"

مي خوام بهش بگم ، مي خوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم .اما... من خيلي خجالتي هستم ..... علتش رو نمي دونم .

سالهاي خيلي زيادي گذشت . به تابوتي نگاه ميکنم که دختري که من رو داداشي خودش ميدونست توي اون خوابيده ، فقط دوستان دوران تحصيلش دور تابوت هستند ، يه نفر داره دفتر خاطراتش رو مي خونه ، دفتري که در دوران تحصيل اون رو نوشته. اين چيزي هست که

اون نوشته بود :" تمام توجهم به اون بود. آرزو مي کردم که عشقش براي من باشه. اما اون توجهي به اين موضوع نداشت و من اينو مي دونستم. من مي خواستم بهش بگم ، مي خواستم که بدونه که

نمي خوام فقط براي من يه داداشي باشه. من عاشقش هستم. اما .... من خجالتي ام ... نمی دونم ... هميشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره.

اي کاش اين کار رو کرده بودم ................. با خودم فکر مي کردم و گريه !

اگه همديگه رو دوست داريد ، به هم بگيد ، خجالت نکشيد ، عشق رو از هم دريغ نکنيد ،خودتونو پشت القاب و اسامي مخفي نکنيد ، منتظر طرف مقابل نباشيد، شايد اون از شما خجالتي تر و عاشق تر باشه.

چقدر سخت است گل آرزوهايت را در باغ ديگری ببينی و هزار بار در خودت بشکنی و آن وقت آرام زير لبت بگويی: گل من باغچه ی نو مبارک

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم... چون دنيا يه روز تموم ميشه... نميخوام بگم که مثل گلی... چون گل هم يه روز پژمرده ميشه... نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس... چون شب هم بالاخره تموم ميشه... نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی... چون اب که هميشه پاک نميمونه... نميخوام بگم که دوستت دارم... چون منکه اصلا دوستت ندارم... بلکه من عاشقتم... چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...

چه راحته رفتن،چه سخته موندن و منتظر بودن،چه راحته دوست داشتن،چه سخته عاشق شدن،چه راحته زندگی،چه سخته مردن،چه راحته معشوق شدن،چه سخته عاشق بودن،چه راحته جدایی،چه سخته وصال،چه راحته گریه کردن،چه سخته خندیدن،چه راحته گفتن ،چه سخته شنیدن ،چه سخته نوشتن ،چه راحته خوندن

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی... منم تو خیالم همه شب و روز باهات ساعت ها حرف می زنم اما وقتی بهت میرسم هیچ چیز جز سلام نمی تونم بگم.می خوام بگم . می خوام بگم که چقدر دوست دارم اما نمی تونم ،شبم رو به این امید روز می کنم که روز بعد وقتی دیدمت بهت بگم. بگم که چقدر دوست دارم

چقدر سخته وقتي تو زندان عاشقي گرفتار شدي و ازت پرسيدن جرمت چيه؟؟؟ بگي : عشق ... چقدر سخته وقتي كه كادو تولدت كه هميشه كلي واست عزيزه بي وفايي باشه ... چقدر سخته وقتي كسي كه دلت رو اسير كرده جواب نگاه عاشقانه تو رو نده ... چقدر سخته وقتي عاشق كسي باشي كه از عشق چيزي نمي دونه ... ولي سخت تر از همه اينه كه تو جاده هاي عاشقي به تابلوي عبور ممنوع بخوري به همون تابلويي كه هزاران قلب عاشق رو پشت خودش نگه داشته ... عشق ممنوع!!!

به راستي چقدرسخت است خندان نگه داشتن لب ها  در زمان گريستن قلب هاو تظاهر به خوشحالي در اوج غمگيني و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهايي تنهايي و بي ياوري درحالي که تظاهر مي کني هيچ چيز برايت اهميت ندارد اما چه شيرين است درخاموشي وتنهايي به حال خود گريستن و باز هم نفرين به تواي سرنوشت!

چه قدر سخته تمام روز رو منتظر شب باشي كه دوباره زل بزني به صفحه سرد مونيتور و فقط نگاهت به ايدي يه نفر باشه و همش دعا كني كه روشن باشه با اينكه از قبل ميدوني امشبم مثل تموم شبهاي گذشته فقط بايد چشمهاي خواب رفته آدمك ايديشو ببيني و درد دودلاتو براش اف بذاري به اين اميد كه شايد اومدو خوند و جوابتو داد جوابهايي كه مثل هميشه حرف تازه اي توش نيست انگار كه هيچوقت نميخواد باور بكنه كه : دوستش داري

خيلي سخته چيزي روکه تا ديشب بود يادگاري . صبح بلندشي وببيني که ديگه دوسش نداري * خيلي سخته که هيچ جايي نباشه براي آشتي . بي وفاشه اون کسي که جونتوواسش گذاشتي * خيلي سخته اون کسي که اومدوکردت ديوونه . هوسهاش وقتي تموم شد بگه پيشت نمي مونه * خيلي سخته

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري... خيلي سخته که روز تولدت، همه بهت تبريک بگن، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي... خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني، بعد بفهمي دوست نداره... خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي، اما اون بگه : ديگه نمي خوامت!

منتظر نظرهاتون هستم.نظر یادتون نره هاااااااااااااااااااااااااااااااااا

كه از همه گلهاي رز به خاطر اينكه خار يكي از انها در دستمان فرو رفته است متنفر باشيم.كه همه روياهاي خود را به خاطر اينكه يكي از آنها به حقيقت نپيوسته است رها كنيم.كه اميد خود را به همه چيز از دست بدهيم به خاطر اينكه در زندگي با مشكل مواجه شده ايم.كه از تلاش و كوشش دست بكشيم بخاطر اينكه يكي از كارهايمان بي نتيجه ماند.كه همه دستهايي را كه براي دوستي بسوي ما دراز مي شوند به خاطر اينكه يكي از دوستانمان رابطه مان را زير پا گذاشته رد كنيم.كه هيچ عشقي را باور نكنيم به خاطر اينكه در يكي از آنها به خيانت شده است.كه همه شانسهايمان را لگد مال كنيم به خاطر اينكه در يكي از تلاشهايمان ناكام مانده ايم.به اميد اينكه در مسير خود هرگز دچار اين ديوانگي ها نشويم.

يك دقيقه طول مي كشه تا يه كي روبپيچوني.... يك ساعت طول مي كشه تا يكي رو دوست داشته باشي .... يك روز طول مي كشه تا عاشق شد .... ولي يك عمر طول مي كشه تا يكي رو فراموش كرد.

هميشه با بدست آوردن اون کسي که دوستش داري نمي توني صاحبش بشي ، گاهي وقتا لازم هست که ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي.

همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي کردن ، پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشدافسوس...آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي کشيم.

همیشه برای کسی بخند که میدونی به خاطر تو شاد میشه....واسه کسی گریه کن که میدونی وقتی غصه داری و اشک میریزی برات اشک میریزه........برای کسی غمگین باش که در غمت شریکه........عاشق کسی باش که دوستت بداره.

تا به تو تکیه کردم...پشتمو خالی کردی...تو رسم دل شکستن و بد جوری حالی کردی...خیال میکردم تو برام پشت و پناهی...بااین همه خستگیام یه تکیه گاهی...چهآرزوهاییکه بر تو بستم...بلور قلبمو به پات شکستم.

کی با اشکهای تویه آسمون ستاره ساخت.کی بود که به نگاه تو دلش رو عاشقونه باخت.کی بود که با نگاه تو خواب و خیال عشق و دید.کی بود که تنها واسه تو از همه دنیا دل برید.نگو کی بود،کجایی بود.اونکه برات دیوونه بود،رو خط به خط زندگیش از عشق تو نشونه بود من بودم.اونکه دلشو ساده به پای تو گذاشت،اونکه واسش بودن تو به غیر غم چیزی نداشت من بودم.اونکه آخر عشق تورو خوند،اونکه به جای عاشقی حسرتشو به دل نشوند.حسرت دوست داشتن تو همیشگی بود.

شنبه: با نگاهی عاشقانه مست شدم!

یکشنبه:به او گفتم گرفتارت شدم.

دوشنبه: همچو لیلی عاشق صحرا شدم!

سه شنبه:بی وفایی کرد و من گریان شدم.

چهارشنبه:اسیر هجران شدم.

پنج شنبه:او رفت و من در عاشقی فانی شدم!

جمعه:بی او تنها شدم و از تنهایی مردم...!

گاهی ندانسته به احساس تو خندیدم ویا از روی خودخواهی فقط خودرا قشنگ دیدم.اگر از دست من در خلوت خود گریه میکردی،اگر بد کردم و هرگز به روی خود نیاوردم،اگر تو مهربان بودی و من نامهربان بودم،برای دیگران بهار و برای تو خزان بودم اگر تو با تحملگله از خودخواهی ام کردی،اگر زجری کشیدی تو گاهی از زبان من اگر رنجیده گشتی از لحن بیان من،گناهم را ببخش.

احساس میکنم گلی بیچاره ام که به دست ناسپاسی چیده شده ام.کسی چه می داند؟ شاید برای گلدانی شیشه ای تا زینت چند روز خانه ای باشم و شاید مرا چیده اند برای سنگ مزار مرده ای تا دلگرمی خانواده ای باشم.به هر دلیل خوب می دانم که عاقبت خشک خواهم شدبه زودی زود و دور از خانه ام خاک.

یه دختر کوری تو این دنیای نامرد زندگی میکرد.این دختر یک دوست پسری داشت که عاشقه اون بود.دختره همیشه میگفت:اگه من چشمامو داشتم و بینا بودم همیشه با اون می موندم.یه روز یکی پیدا شد که به اون دختر چشماشو بده.وقتی که دختر بینا شد دید که دوست پسرش کوره.بهش گفت:من دیگه تو رو نمی خوام،برو.پسره با ناراحتی رفت و یه لبخند تلخ بهش زد و گفت:مراقب چشمهای من باش.

او را رها کردم تا او خود را دریابد وچقدر سخت است که عزیز ترینت را رها کنی.....اما من انقدر اورا دوست دارم که او را رها میخواهم برای همیشه...رها از تمامی بندها و زنجیرها،چراکه من خود اینگونه خواستم...و هیچگاه بخاطر همیشه بودن با او برای او بندی نساختم...اما او...در بند خود گرفتار بود...ای کاش از خود رها شود...همانگونه که من با او از بند خود رها شدم.

دوستت داشتم...یادت هست؟!گفتم"دوستت دارم..."و تو گفتی کوچیکی برای دوست داشتن...رفتمتا بزرگ شم...اما اونقدر بزرگ شدم که یادم رفت دوستت دارم.

کاش می شد هیچ کس تنها نبود...کاش می شد دیدنت رویا نبود...گفته بودی با تو می مونم ولی...رفتی و گفتی اینجا جا نبود...سالیان سال تنها مانده ام...شاید این رفتن سزای ما نبود...من دعا کردم برای بازگشت،دستای تو ولی بالا نبود...باز هم گفتی که فردا می رسی!کاش روز دیدنت فردا نبود.

آن روز که عهد خود را برای اولین بار شکستم،گریستم و دیگران در تعجب؟نه تعجب از گریستن من!!تعجب از عهد شکنی من...ما شاید برای فریب دیگران هر کاری را انجام دهیم.اما فکر نمیکنم ابله ترین مردم آنقدر ابله باشند که بخواهند خود را فریب دهند که اگر اینطور باشد وای مصیبتا!!!

اگر دنیای ما دنیای سنگ است،بدان سنگینی سنگ هم قشنگ است.اگر دنیای ما دنیای درد است،بدان عاشق شدن از بحر رنج است.اگر عاشق شدن پس یک گناه است،دل عاشق شکستن صد گناه است.

دلم گرفته از آدمهایی که میگن دوستت دارم اکا معنیشو نمی دونن.از آدمهایی که می خوان مال اونا باشی،اما خودشون مال تو نیستن.از اونایی که زیر بارون برات میمیرن و وقتی آفتاب میشه همه چیز یادشون میره.بعضیا قلبهای بزرگی دارند و بعضیا قلبهای کوچیک و بعضیها.........

محبوبم،بدان که تمامی لحظه هایم به یاد تو سپری میشوند.تمام نفسهایم بخاطر تو از سینه بیرون می اید،تمامی شعرهایم در تفسیر نام زیبای توست و دفترهایم آیینه تمام نمای معرفت تو هستند.آری،دیگر زیستنم،ماندنم و بودنم برای توست،اما تو همچنان از من گریزانی.

کسی مرا نمی پذیرد.کسی مرا نمی جوید.کسی مرا نمی پرستد.کسی تنهایی مرا درک نمی کند.دلم در حسرت یه دوست،دلم در حسرت یه دست،دلم در حسرت یه بی ریای مهربان مانده است.کدامین یار مرا خواهد پذیرفت،کدامین یار مرا با خود می برد.تا انتهای باغ بارانی کدامین آشنا آیا به جشن چلچراغ عشق دعوت می کند مرا.و اما با توا،ای آنکه بی من و مثل من تنهای تنهایی.تویی که حتی در حسرت دیدار توام.در خوابم باز نمیایی.چرا؟

تقدیم به کسی که مرا آتش زد و خود ندانست.

گفتمش چاره غم دانی چیست؟گفت:اشک از غم تو می کاهد.گفتم:افسوس،غم از حد بگذشت،گریه هم خاطر خوش می خواهد؟!کاش این درد که در سینه من پنهان است،آتشی میشد و می سوخت مرا.با که گویم که پس از عمری،دوست شیوه ی دشمنی آموخت مرا !! ای آفتاب پاک صداقت،در من غروب کن.!!

سر نوشت،ننوشت...گر نوشت،بد نوشت....اما باور کن:سر نوشت را نمی توان از سر نوشت.

خدایا چه غریب است درد بی کسی و چه تنهایم در این غربت که تو هم از من رویگردانی.

منتظر نظرهای زیبای شما هستم.نظر یادتون نره هاااااااااااااااااااااا

اگه یکی رو دیدی وقتی داری میفتی زمین. برمی‌گرده با عجله میاد به سمتت، بدون براش عزیزی.

اگه یکی رو دیدی وقتی داری می‌خندی برمی‌گرده نگات می‌کنه، بدون واسش قشنگی.

اگه یکی رو دیدی وقتی گریه می‌کنی میاد باهات اشک می‌ریزه، بدون دوستت داره.

اگه یکی رو دیدی وقتی داری با یکی دیگه حرف میزنی ترکت می‌کنه، بدون عاشقته .

بهش لبخند زدم و گفتم: آره می دونم.فکر خوبیه.من هم خیلی تنهام.

یه روزه دیگه بهم گفت:می خوام تا ابد باها بمونم،آخه میدونی؟ من اینجا خیلی تنهام.

بهش لبخند زدم و گفتم: اره می دونم.فکره خوبیه.من هم خیلی تنهام.

یه روزه دیگه بهم گفت:می خوام برم یه جای دور،جایی که هیچ مزاحمی نباشه،بعد که همه چیز روبراه شد تو هم بیا،آخه می دونی؟من اینجا خیلی تنهام.

بهش لبخند زدم و گفتم: آره می دونم.فکره خوبیه.من هم خیلی تنهام.

یه روز تو نامه اش نوشت:من اینجا یه دوست پیدا کرم،آخه می دونی؟من هینجا خیلی تنهام.

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:آره می دونم.فکره خوبیه.من هم خیلی تنهام.

یه روز یه نامه نوشت و توش نوشت:من قرار اینجا با این دوستم تا ابد زندگی کنم.آخه می دونی؟ من اینجا خیلی تنهام.

براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم:آره می دونم.فکره خوبیه.من هم خیلی تنهام.

حالا دیگه اون تنها نیست و من از این بابت خیلی خوشحالم و چیزی که بیشتر خوشحالم میکنه

اینه که نمی دونه من هنوز خیلی تنهام.

چه قانون عجیبی، چه ارمغان نجیبی و چه سرنوشت تلخ و غریبی که هر بار ستاره زندگی ات را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره امید کنی و خود در تنهائی و سکوت با چشمهایی خیس از غرور پیوند ستاره ها رو به نظاره بنشینی و خموش و بی صدا به شادی ستاره گشته از تو جدا دل خوش کنی و باز هم تو بمانی و تنهایی و دوری و باز تو بمانی و یک عمر صبوری

بهش گفتم چون دوستم داری بهم نياز داری يا چون بهم نياز داری دوستم داری؟بعد از سکوتش خنديد و گفت جمله ي قشنگيه!!! ولی...چرا هيچوقت به جمله ي قشنگم پاسخی نداد؟؟ امّا ...اگه اون يه روزی اين سؤال رو ازم ميپرسيد بهش ميگفتم: چون دوست دارم بی نيازترين آدم شهره زمينم!

اگه يه روز من مردم و تو منو دوست داشتی پنجشنبه ها بيا مزارم گل سرخي را رو قبرم بزار تا هميشه اون گل رو که بهت داده بودم به خاطر بيارم....ولی....اگه تو مردی....من فقط يكبار... ميام مزارت..ميام و اون دسته گل سفيد مريم رو که با خون خودم سرخش کردم برات هديه ميکنم و عاشقانه کنارت جون ميدم تا بدونی هيچ وقت تنها نيستی !!

من اين شب زنده داری دوست دارم، پريشان روزگاری دوست دارم، به شهر من ز من بيگانه تر نيست، همين دور از دياری دوست دارم، بيابان را که خلوتگهه انس است، چو اهوي فراری دوست دارم، تو را هم با همه نه مهربانی، عزيزم اری اری دوست دارم، به اميد وصلت زنده ماندم، من اين چشم انتظاری دوست دارم، براي ديدنت رخصت نخواهم، من اين بی بند و باری دوست دارم، نميگيرم به يک جا يکدم آرام، چو طوفان بی قراری دوست دارم.

با مداد رنگی هایم یاد خوب آمدنت را نقاشی کرده ام و جاده ی سفید رفتنت را خط خطی ، کسی نیست که زندگی را برایم دیکته کند ، غلط هایم را بگیرد  روزهای اشتباهم را خط بکشد و مجبورم کند از روی تجربه های غلط ده بار بنویسم . جغرافیای بودن تو مرز دریا را فرا گرفته ، انجا که تویی، ماهیی ها نمی توانند بیایند تا چه رسد به من .تاریخ نشان می دهد قبل از اینکه به یادت بیاورم نبودی ... هر گاه می خواستم بنویسم نوک مدادم می شکست و حالا گاه و بی گاه با کوچکترین یادی از تو قلبم می شکند ... بیا لحظه هایم را قسم بده تا بدانی در نبودنت چه کشیده ام ... میخوام بدونی که تا ابد... دوستت دارم .

ميبينی هنوز همانم، همان قدر عاشق، همان قدر بی دل، هر روز که ميگذرد نگاهت عاشقترم ميکند و لبخندت شيفته ترم، خدا ميداند که چقدر به خاطر نبودنت گريه ميکنم، اگر نتوانستم نامه تو را بی آنکه بترسم مزمزه کنم پس زبان به چه درد ميخورد، اگر نتوانم فرياد بزنم دوستت دارم پس دهنم به چه درد ميخورد؟ ( تقديم به دوستي كه دوستش دارم اما از من دوره)

امیدوارم که شما هم با نظرهاتون منو کمک کنید.