رفیقان را دوست میدارم چون هر بدبختی کشیده ام از دست آنان کشیده ام.

به آنان بگویید که تابوت مرا سیاه قرار دهندتا همه بفهمند که چقدر سیاه بخت بوده ام.

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بفهمندکه هیچ دست محبتی بر سرم کشیده نشده است.

دست هایم را بیرون بگذاریدتا همه بفهمند هیچ چیز با خود به آن دنیا نبرده ام.

چشمهایم را باز بگذارید تا همه بفهمند که چشم به راه مرده ام.

و در آخر تکه یخی به شکل صلیب بر سر سنگ مزارم بگذاریدتا با اولین طلوع خورشید آب شودو به جای پدر و مادر گریه کند.

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد،نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت.

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازدبه دست کودکی گستاخ و بازیگوش که هر سان با دم گرمش سکوت مرگبارم را فرو ریزد.

کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های او می کرد.

این و بارها از همه شنیدم ولی افسوس که برای من عملی نیست

دلم میخواد که حرفای دلم رو بگم.هر چی که تو دلم هست رو بریزم بیرون ولی نمیتونم.

نمیدونم چرا؟

حرفایی که تو دلم هست داره منو داغون میکنه....ولی نمیدونم چرا باز هم حرفام رو برای خودم نگه میدارم.

هیچوقت همه حرفایی که تو دلم هست رو به کسی نگفتم چون دوست ندارم کسی برام دلسوزی کنه. از اینکه بهم ترحم کنن متنفرم.

فکر کنم بهتره همه حرفام رو برای خودم نگه دارم،چون تنها کسی هستم که با اینکه میدونم چی بهم گذشته ولی هیچوقت دلم برای خودم نمیسوزه.

بهتره سنگینی دونستن این حرفا داغونم کنه تا اینکه کسی بخواد با دلسوزیش منو خرد کنه.

اونم ازبدترين نوعش؟

بزرگترين دلتنگي اينه که بدوني اوني که دوسش داري هيچوقت ماله تو نميشه.

اينه که بدوني يه روزي ازکسي که دوسش داري بايد جدا بشي چه بخواي و چه نخواي

تو را با دیگری دیدم که گرم گفتگو بودی

با او آهسته می رفتی سرا پا محو او بودی

صدایت کردم و به من بیگانه نگه کردی

شکستی عهد دیرین را گنه کردی

گناهت را نمی بخشم گناهت را نمی بخشم

چه شبها که من تنها بیاد تو به سر کردم

چه عمری را که بیهوده به پای تو هدر کردم

تو عمرم را تباه کردی گنه کردی گنه کردی

گناهت را نمی بخشم

همین بود آن صفایی را که می گفتی

همین بود آن وفایی را که می گفتی

تو که خود اینچنین بودی چرا روزم را سیه کردی

گنه کردی گنه کردی

گناهت را نمی بخشم...

در این برزخ زندگی دراین روزهای مرگبار در این شب های حسرت بار من تنهای تنها هستم.

در این بیچارگی محض در این سرگردانی بی پایان در این آوارگی بی امان من خسته تر از همیشه هستم.

نه راه پیشی در مقابل دارم و نه راه پسی پشت سر، نه پای ایستادن دارم و نه قادر به رفتن هستم.

مانده ام ،در کوره راه زندگی مانده ام،در سختیهای روزگار

مانده ام ،بی کس تر از همیشه مانده ام

                                        بی پناه تر از هر وقت

مهمتره پس میگفت گوشهام.اما مادرش در جواب میگفت خیلی از مردم ناشنوا هستند و همچنان به زندگی ادامه میدن.پس از گذشت چند سال در ایام نوجوانی هنگامی که پسر کم کم با دنیای اطرافش

آشنا میشد وبا نگاهی متفاوت به جهان مینگریست،مادر دوباره سوال خودش رو تکرار کرد و پسر که ناخودآگاه در باره این مساله بسیار فکر کرده بود.گفت :چشمهایم.مادر رو به او کرد وگفت:درست نیست

چه بسا افرادی در عین نابینایی به درجات بالایی رسیدند.در طول سالهای متمادی مادر بارها سوال خود را تکرار میکرد و هر بار پاسخ منفی بود.البته او هر بار از پیشرفت پسر تعریف میکرد.در جوانی پدر

بزرگش از دنیا رفت و رفتن او همه را غمگین و گریان کرد. حتی پدرش گریه میکرد.وقتی که زمان آخرین وداع فرا رسید مادر ناگهان رو به پسرش کرد و گفت:دلبندم آیا متوجه شدی که مهم ترین عضو بدن

کدومه؟پسر غافلگیر شد.اصلا فکر نمیکرد در چنین موقعییتی مادرش این سوال رو تکرار کنه.همیشه بهنظرش می اومد این سوال و جواب یه جور بازی بین اون و مادرشه.مادرش گفت:امروز وقت اون رسیده که این درس مهم رو یاد بگیری.سپس طوری به اون نگاه کرد که فقط یه مادر میتونه به فرزندش نگاهکنه و در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود گفت:مهم ترین عضو بدنت شانه هاتت است.

پسر پرسید:آیا به خاطر اینه که سرمو رو شونه هام نگه میداره؟گفت:نه به این دلیل مهم ترینه که سر دوست یا عزیزی رو در هنگام غصه و ناراحتی بر خود نگه میداره و میتونه تکیه گاه دل بیمار یا اندوهگینی

باشه.

پسرم هر کسی در اوقاتی از عمر خودش نیازمند شانه ای برای گریستنه.آرزو میکنم اون قدر دوست خوب در اطرفت باشه که در هنگام نیاز شانه ای برای گریستن داشته باشی...

آیا ما دوستان خوبی در کنار خودمون داریم که در مواقعی که غم و غصه داریم بهشون تکیه کنیم؟

آیا دوستانی داریم که موقع گریه کردن سرمونو رو شونهاشون بزاریم؟

خودمون چی؟ اونقدر خوب بودیم که دوستامون موقع غم و غصه هاشون به ما تکیه کنن؟

اونقدر خوب بودیم که دوستامون موقع گریه کردن سرشونو رو شونه هامون بزارن؟

آیا تو غم و غصه هاشون خودمون رو شریک دونستیم؟

آیا وقتی که بهمون نیاز داشتن پیششون بودیم؟

تا سکوت معصومانه نياز را نشنوند

پنجره ها را بسته اند

تا نگاه بي گناه التماس را نبينند

پنجره ها را بسته اند

مبادا قاصدکي از دريچه احساس به قصر حقيرانه باورهايشان حمله کند

پنجره ها را بسته اند

و خود را پشت پرده هاي غرور پنهان کرده اند

مبادا نسيم حقيقت پايه هاي سست آرزوهايشان را در هم بريزد

کاش ميدانستند

مرگ آرام آرام از پنجره بسته زندگي عبور خواهد کرد

و آن روز تنها تر از هميشه

                                  تسليم خواهند شد

توبه کردم

تا دیگر کسی را دوست نداشته باشم

حتی به قیمت سنگ شدنم

توبه کردم دیگر برای کسی اشک نریزم

حتی اگر فصل چشمانم برای همیشه بارانی باشد

توبه کردم دیگر عاشق نشوم

قلبم را دور می اندازم برای همیشه و به کویر تنهایی سلام می کنم.

مي خواهم بميرم ...  نه اينكه قلبم از كار بايستد

و تنم سرد شود و با خاك يكسان شوم

مي خواهم بميرم ... نه اينكه هيچ صدايي به گوشم نرسد و هيچ خورشيدي بر من نتابد

و از ديدگان ماه و ستارگان كور باشم ....

مي خواهم به مرگي كاملا غير عادي بميرم

مرگي شبيه بخار شدن آب

روييدن دانه

غروب خورشيد

ابري شدن آسمان

ميخواهم نيست شوم تا در دنياي ديگر ظاهر شوم

دنيايي كه هنوز آن را نناميده ام

دنيايي كه مزه آن را كاملا نچشيده ام

دنيايي شبيه عالم خيال كه در آن همه چيز عادي باشد

جز وحشت از نيستي

                          جز درماندگي

                                           جز تنهايي 

نعمت خداست و دريغا كه كسي را معرفت آن نيست !!!...

مرگ آرامگاه ابدي است ....

مرگ تولدي است ديگر..و زيستني از آن گونه كه هميشه حسرتش را خورده ايي...

وتنفس در هوايي كه گهگاهي آزموده ايي...

وفراغت از دنيايي فراتر از تزوير و ريا ...

ونبودن در محيطي سرشار از ادعا و تهي از اعتنا...

وخواب.....

خواب سر مشق مرگ است . با اين تفاوت كه در مرگ خبري از اضطراب

و دلهره نيست . از پريدنهاي ناگهاني خبري نيست ...

تنها تو هستي و اندوخته هاي خويش...تنها تو هستي و دلتنگيهايت و دردهايت

و افسانه هايت ...

ديگر در چهار ديواري كوچك خويش كسي را توان آزار تو نيست نه از سر

قصد نه ناخواسته ...نه دشمن نه دوست ....نه خودي نه بيگانه....

و خدا را كه اگر مرگ نبود حسرت بودنش و آرزوي بودنش در نهانخانه

جان سنگيني ميكرد.....

امشب غريبانه در خلوت سراي تنهايي به دنبال پيك غم مي‌گردم، غافل از اينكه دلم پيك غم است،
امشب از هر نسيمي كه از جانب يار مي‌وزد خبر از دلتنگي او مي‌خواهم غافل از اينكه خود دلتنگم،
امشب از آسمان سراغ ستارگان روشن را مي‌گيرم، غافل ازاينكه تمام وجودم مملو از ستارگان است .
امشب وجودم سراغ صخره های دل شکسته را می گیرد غافل از اینکه خود دلی شکسته دارم ..

از کنار هم می گذریم، اغلب بی اعتنا.

سردر لاک خود فرو برده ایم و هر یک سر گرم کار خویش

هر کس به نوعی در گیر مشکلات،زن و مرد،پیر و جوان،سالم و بیمارو...

یکی در هراس از دست دادن عزیز،عده ای در پی تصاحب و مالکیت عشق

و عده ای در سوگ معشوق از دست رفته.

از کنار هم می گذریم بی اعتنا به روابط انسانی ،بی توجه به احساسات و عواطف یکدیگر و حتی گاهی به انسان بودن یکدیگر.

دلهره از دست دادن عزیزان،تلاش برای رهایی از عشق،همه و همه

موقتی است ،جز عشق.

عشق به خود ،عشق به همنوع،عشق به زندگی،عشق به خدا ،

و حتی عشق به یک گل و...

آری، تنها و تنها عشق است که می ماند.

پس عشق بورزیم،به دور از دلهره فردای بی عزیز،باشد که فردا

حسرت دیروز با عزیز بی عشق را نخوریم.

تمام خطوط دنيا را در چشمانم پنهان كرده ام تا از نگاه متعجب كف بين ها دلم خنك شود.

اگه يه كم فكر كني مي بيني زندگي ارزش زنده بودن رو نداره،اگه يه كم بيشتر فكر كني مي بيني كه زندگي ارزش مردن رو هم نداره،اما اگه خيلي فكر كني مي بيني كه مردن و زنده بودن ارزش فكر كردن رو

نداره.

يادت باشه چيزی که امروز داری شايد آرزويه ديروزت بوده و بزرگترين آرزويه فردات بشه.پس هميشه سعی کن قدره چيزی که امروز داری خوب بدونی ....... 

عاقبت آلوده مردم شدم
 هيچ كس اشكي براي ما نريخت

 هر كه با ما بود از ما مي گريخت
 خود ندانستم كجا رفتم به خواب

 از چه بيدارم نكردي آفتاب
 نيستم از مردم خنجر بدست

 بت پرستم بت پرستم بت پرست
 بعد از اين با بي كسي خو مي كنم

 آنچه در دل داشتم رو مي كنم
 كوه كندن گر نباشد پيشه ام

 بويي از فرهاد دارد تيشه ام ....

وسعت تنهائيم را حس نکرد

در ميان خنده هاي تلخ من

گريه پنهانيم را حس نکرد

در هجوم لحظه هاي بي کسي

درد بي کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مانوس بود

لحظه پايانيم را حس نکرد!!

خدا رو از یاد برده بودم

جوری که وقتی از من میخوان به سمتش بر گردم

انگار که چیزی ناشناخته رو به من معرفی میکنن.

من شیطان رو وقتی که داشت از من سوء استفاده میکرد کنار زدم ....

من خودم رو وقتی که دیدم خودم رو نمیشناسم،شکستم !

اراده خودم رو به دست باد دادم چون ازش استفاده نمیکردم ....

احساس و قلب خودم رو به رود دادم

و براق ترین و زیبا ترین سنگ بسترش رو به جای اون گرفتم ...

چشم های خودم رو به خفاش های درخت روبروی خونمون دادم ..

خفاش ها و حیوانهای شب روکه همیشه در نزدیکی من بودن ...

من چشم های خودم رو به اونها دادم چون در تاریکی نیازی به اونها احساس نمیکردم ...

من دفتر نوشته های خودم رو به کسی ندادم ....

اون ها رو سوزوندم ..... کسی اون ها رو نمیخواند !

اگر هم میخواند مطمئنم که به من میخندید ...

چون من خودم هم به خودم میخندم ...

شاید در واقع دارم گریه میکنم !

من آنقدر ننوشتم و نخوندم سواد خودم رو هم جا گذاشتم ...

نمیدونم کجا !

من وقتی به جواب سوال های خودم رسیدم دیگه سوال های خودم رو فراموش کردم ....

وقتی شنا کردن رو یاد گرفتم که غرق شده بودم ! 

سعی کنید خانه ی قلبتان خالی از وجود دیگران باشد چرا که دوستیها دراین دنیا جز هوس و ریا چیز دیگری نیست،

اما اگر عاشق شدید تنها یکی را دوست بدارید برای یک نفر بخندید،گریه کنید،اشک بریزید،

تنها به خاطر یک نفر و بگذارید عشقی داشته باشید پاک و آسمانی.    

فهمیده بودم....

گفته بودند٬باور کرده بودم

که وقتی کسی می میره٬ نفس نمیکشه...

حرکت نمیکنه...حرف نمیزنه...بدنش یخ میکنه!

بعد زیر خلوارها خاک دفن میشه!!

ولی حالا می بینم٬می فهمم ٬باور کردم که

نفس می کشند...حرکت می کنند...همین جا روی زمین قدم بر میدارند...حرف میزنند ...

اما

مرده اند!...

زنده هایی که قلبشون از فرط سرمای بی رحم روزگار یخ زده...

نگاه هایی که زیر خلوار ها درد رنگ باختند ...

آیا چیزی فراتر از مرده هستند؟

کاش وقتی دلی گرفت برایش سایبانی از مهربانی بسازیم و دستانی را که بوی عشق می دهند نثارش کنیم. 

اگر مي دانستم روزي تو را از دست مي دهم،هيچ گاه به دستت نمي آوردم.

اگر مي دانستم جدايي به اين حد تلخ است،هيچ گاه دل به دوستي نمي بستم.

اگر مي دانستم جدايي براي عشق است ،هيچ گاه عاشق نمي شدم.

اگر مي دانستم سرانجام عاشقي چنين است هيچ گاه آغاز

نمي کردم...

نگاه نکن  ....... اگر ........ دروغ خواهی گفت.

به کسی سلام نکن...اگر...خداحافظی در پیش است.

دست کسی رو نگیر  ..........  اگر  .....  رها خواهی کرد.

به کسی نگو دوست دارم  ...  اگر  .....  دیگری در فکرت است. 

چون ممکنه یه روزی دلت رو بد جوری بشکنه!

چون ممکنه یه روزی بفهمی که ازت خسته شده!

چون ممکنه یه روزی تمام خوبی های تو رو با بدی جواب بده!

چون ممکنه یه روزی توی نامه اش بخونی که می خواد با یکی دیگه دوست بشه!

چون ممکنه یه روزی ببینی با یکی دیگه ست و داره برات دست تکون میده!

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تو رو تنها نمیذاشتم
چه سفرها با تو کردم چه سفرها تو رو بردم
دم مرگ رسیدم اما،به هوای تو نمردم

دارم از تو مینویسم که نگی دوستت ندارم
از تو که با یه نگاهت زیر و رو شد روزگارم
دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم دارم از تو مینویسم

موقع نوشتنا،وقت اسم گذاشتنا
کسی رو جز تو نداشتم،اسمی جز تو نمیذاشتم
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه،اون از غصه توست
اون از غصه توست

با تو چه زندگیهایی که تو رویاهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تورو تنها نمیذاشتم
حتی من به آرزوهات،تو رو آخر میرسوندم
میرسیدی تو،من اما،آرزو به دل میموندم

هی میخواستم که بگم که بدونی حالمو
اما ترس و دلهره خط میزد خیالمو

توی گفتن و نگفتن از چه روزهایی گذشتم
انقده رفتم و رفتم انقده رفتم و رفتم که هنوزم برنگشتم

من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست
اون از غصه توست

هر چی شعر عاشقونست من برای تو نوشتم
تو جهنم سوختم اما مینوشتم تو بهشتم
اگه عاشقونه گفتن،عشق تو باعث شه
اگه مردم تو بدون،چه کسی وارثه شه

من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون ازغصه توست
یه دفعه مثل یه آهو توی صحراها رمیدی
بس که چشم تو قشنگ بود گله گرگ رو ندیدی
دل نبود توی دلم،تورو گرگا نبینن
اونا با دندون تیز به کمینت نشینن
الهی من فدای تو،چه کار کنم برای تو
اگه تو این بیابونا خاری بره به پای تو

یه دفعه مثل پرنده قفس عشقو شکستی
پر زدی تو آسمونا رفتی اون دورا نشستی
دل نبود توی دلم،گم نشی تو کوچه باغا
غروبا که تاریکه نریزن سرت کلاغا
نخوره سنگی به بالت

پرت نشه فکرو خیالت
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگینه اون از غصه توست

یه دفعه مثل یه گل رفتی تو دست خزون
سیل بارون و تگرگ میومد از آسمون
بردمت تو گلخونه که نریزه رو سرت
که یه وقت خیس نشه،یخ کنه بال و پرت
نشکنی زیر تگرگ،نریزه از تو یه برگ
من تموم قصه هام قصه توست

یه دفه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی
اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی
آره پروانه شدم که پرام سوخته شه
تا آتیش دل تو به دلم دوخته شه
که بسوزه پرو بالم که راحت بشه خیالم
دارم از تو مینویسم تو که غم داره نگات
اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات
اونقده میگم تا خسته شم
با عشق تو شکسته شم

چرخش روزگار آدمها را از یاد هم غافل می کند.

هر کسی دنیایی دارد  و هر کسی دنیا را همانگونه که در ذهنش پرورانده است می بیند.

هیچ دو انسانی در یک دنیای مشترک زیست نمی کنند. هیچ دو انسانی نه در شادی ، نه درسوگ به یک اندازه به شراکت نمی نشینند.

برای بعضی ها فراموش کردن از خوردن آبی گوارا درلیوانی شیشه ای هم آسان تر است.

برای بعضی ها از یاد بردن برخی آدمها و بعضی حوادث ازفرو بردن سرب داغ در گلو نیز ناگوارتر است.

مطمئن باش و برو

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت ...

به من و سادگيم خنديدی

برو تا راحت تر...

تکه های دل خود را سر هم بند زنيم

یادمون باشه که قلبمون رو همیشه لطیف نگه داریم تا کسی که به ما تکیه کرده سرش درد نگیره.

يك قدم به سوي آبادي
صد قدم به سوي ويراني
زندگي‌ام پر از اين لحظه‌هاست
و من اسير اين لحظه‌ها

لحظه‌هاي هيچ
لحظه هاي پوچ
لحظه‌هايي كه مرا از دست زندگي گرفتند
و به مرداب فريب بردند
چيزي به فرو رفتنم نمانده
چيزي به تمام‌شدنم نمانده
در سايه سنگيني كه بر روي زندگي‌ام افتاده
وزش نابودي را مي‌بينم
و از نزديك دستها
صداي طبل بيهودگي را مي‌شنوم
كه با طپش قلب من مي‌آميزد
و در اين آميزش حسي هست
قديمي و آشنا
حس تنهايي و غربت و انتظار

حس تنهايي و غربت و انتظار
اين وزش نابودي است يا ضربان قلب وحشت
كه بر سقف زندگي‌ام مي‌وزد
چيزي به فرو ریختنم نمانده
چيزي به تمام شدنم نمانده

تلاش بيهوده اي است تو را از خود داشتن
تلاشي بيهوده
مثل دست و پا زدن در مرداب
مثل بيداري بعد از مرگ

تلاشي بيهوده مثل رو بوسي ماه با خورشيد
مثل فشردن دستهاي روشنايي
تلاش بيهوده‌اي است تو را از خود داشتن
تلاشي بيهوده

من در نهايت حوصله نشسته‌ام
تا تو به خود آيي و مرا طلب كني
جستجو كن مرا جستجو كن مرا
كه من در يك قدمي تو ايستاده‌ام
و گم نيستم

نگاه كن از وراي نيستي
تا نبض هستي
در كنار تو ايستاده‌ام
نگاه كن

نگاه كن از آن سوي سرزمين نامعلوم
تا اين سوي دشت آشكار
در كنار تو ايستاده‌ام
نگاه كن

به كجا مي‌روي
به كجا مي‌روي
كه در انتهاي راه كسي جز من در انتظارت نيست

نگاه كن
از وراي نيستي
تا نبض هستي
در كنار تو ايستاده‌ام
از آن سوي سرزمين نامعلوم
تا اين سوي دشت آشكار
در كنار تو ايستاده‌ام
سبز و سرشار
در كنار تو ايستاده‌ام
و سايه‌اي نيستم از خاطري دور
به كجا مي‌روي

تمام شب
در انتظار طلوع خورشيد
ذرات تاريكي را شمردم
تمام شب
در انتظار طلوع خورشيد نشسته‌ام
تا به من بگويد
با عشق تو چه بايد كرد
و بهاي با تو بودن چيست
كه دل بريدن جواب حل اين معما نمي‌باشد
و از خود گذشتن اتفاق ديرينه‌اي است

تلاش بيهوده‌اي است تو را از خود داشتن
تلاش بيهوده

برای عاشق،معشوق از هر لحاظ کامل و بی عیب و نقصه!عاشق همیشه غرق رویا می شه .خوب معلوم رویاهم همیشه شیرین و دلچسبه.انقدر غرق این افکارمیشه که فکر می کنه تمامش واقعیت داره. آدم هیچ وقت تو رویاهاش بدبخت نیست چون رویا ساخته می شه که انسان احساس خوشبختی کنه.آدمی هم که عاشقه تو رویاهاش خوشبخت تره.انگارهمیشه خوابه و خوابهای خوب می بینه.

اما امان از وقتی که عاشق و معشوق به هم میرسن.وای بروزی که با تلنگر کوچک از این خواب بیدار بشن.اون وقته که اگه عاشق کوچکترین ضربه ای ازمعشوق بخوره براش میشه یک زخم عمیق و دردناک.

اون وقته که رویاها محو میشن و حقیقت عریان.عقل تازه بیدارمیشه و عیب و نقص ها خودشون رو نشون می دن .

اون طرف سکه ی عشق همیشه نفرته...

یادمان باشد اگرخاطرمان تنها ماند طلب عشق زهربی سروپایی نکنیم .

واسه منی که دلتنگم،از زندگی دلگیرم
بهتره سفر کردن وگرنه اینجا میمیرم

در گذر از هر گذری،خبر نبود از خبری
نه زنده بود زندگی،نه مرگ را بود اثری
نه ارزش گلایه ای،نه فرصتی به چاره ای
چه میتوان دوا نمود به قلب پاره پاره ای

از هیچ راه افتادم،دل و به جاده ها دادم
از یاده همه رفته سردرگم و آشفته

نه در گذرگاه کسی،نه جنبش خار و خسی
نه پر زدن در قفسی،نه منتظر همنفسی
گفتم از چه میترسی،آخرش یه راهی هست
آخرش مگه رنگی،بدتر از سیاهی هست

سهم دل ما این بود آلوده و بیهوده تا بوده همین بوده

نه روسفید پیش یار،نه سرفراز در دیار
ببین چگونه گم شد این،سواره عشق در غبار

راه افتادم و هی رفتم شاید دلم کمی واشه
به عشقی که یه جور امروز،زود بگذره فردا شه
به امیدی که تا فردا نور امیدی پیدا شه

با دلهره و تشویش شک کردم به کار خویش
که یه راه نشناخته،یه عمره دیگه درپیش
گفتم از چی میترسی آخرش یه راهی هست

دلم میخواست نرم،دستام در حیاط و داشت میبست

گفتم نکنم تردید،در حیاط و خوب بستم
به انتظاره هیچ چیزی،دیگه یه لحظه ننشستم
انگار که یکی میگفت،میگفت لحظهء موعوده
تردید نکنی یک وقت،نه دیره و نه زوده

راه افتادم و هی رفتم شاید دلم کمی واشه
به عشقی که یه جور امروز،زود بگذره فردا شه
به امیدی که تا فردا نور امیدی پیدا شه

تا همو ییدا کردیم بمون که بر نگردیم
بمون به فردا برسیم، بمون به دنیا برسیم

چیزی نمونده نازنین بمون به رویا می رسیم

بین منو تو، هفتا کتابه قصه بود
بین منو تو، اونهمه درد و غصه بود

کتاباروخوندی، غصه هاش و سوزوندی

به عشق ابر و بارون گذشتیم از بیابون
بمون به فردا برسیم، بمون به دنیا برسیم

چیزی نمونده نازنین بمون به رویا می رسیم

 عميق ترين درد زندگی مردن نيست بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه گذاشتن سدي در برابر روديست که از چشمانت جاري است.

 عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه پنهان کردن قلبي است که به اسفناک ترين حالت شکسته است.

 عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن شانه هاي محکمي است که بتواني به آن تکيه کني و از غم زندگي برايش اشک بريزي.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام برساني.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن يک همراه واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد.

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است.

در دنیایی که عده ای،گروهی استثمار میکنند تا به اهداف کثیف خود نایل آیند.

در دنیایی که عده ای از سرما در زیر پل یخ میزنند.

در دنیایی که ملتی بر روی گنج زندگی میکنند،از سوء هاظمه میمیرند.

در دنیایی که مادر از شدت فقر جگر گوشهء خود را در کنار جوب رها میکند.

آیا هنوز...

آیا هنوز محبت واژه کثیفی نیست که ما برای بستن چشمان خود به آن چنگ میزنیم؟

آیا هنوز انسان اشرف مخلوقات هست؟!!!

وقتي كه غلط روي اشكي،از دلي شكسته ميگه

وقتي بوي خاك كوچه شوق كودكي مياره

وقتي باد سرد پاييز تو رو  ياد من مياره

 به خودم ميگم كه به عمرم چه گذشت

چي برام مونده به جز يه سر گذشت

ديگه اين شهر غريبه ديگه اين كوچه ي خلوت

چيزي يادم نمياره جز غم ونكبت و غربت

نه روزام داره یه خورشيد نه شبام داره ستاره

توي  عمر پيله دوز ها روز و شب فرقي نداره

حالا هروقت که میبینم رفته هرچی که عزیزه
وقتی حتی خاطراتم دیگه از من میگریزه

                             به خودم میگم که با عمرم چه گذشت
                             چی برام مونده بجز یه سرگذشت

هميشه با بدست آوردن اون کسي که دوستش داري نمي توني صاحبش بشي،گاهي وقتا لازم هست که ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي.

همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم.اين است مفهوم زندگي کردن،پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن ومگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشد.

افسوس...آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمانکه دوستمان دارند لجبازي ميکنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي کشیم.

 آموخته ام وقتی که عاشق هستید عشق شما نیز در ظاهر نمایان

می شود

 آموخته ام که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم

 آموخته ام که مهم نیست زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشیم

 آموخته ام زندگی مثل یک دستمال لوله ای است که هر چه به انتهایش نزدیک تر می شویم سریع تر حرکت میکنیم

 آموخته ام که پول شخصیت نمیخرد

 آموخته ام که چشم پوشی از حقایق آنها را تغییر نمیدهد

 آموخته ام وقتی با کسی روبرو می شویم انتظار لبخندی از سوی ما را دارد

 آموخته ام هیچ کس در نظر ما کامل نیست تا زمانی که عاشق بشویم

 آموخته ام که زندگی دشوار است اما من از او سخت تر

 آموخته ام که نمی توانم احساسم را نتخاب کنم اما میتوانم نحوه برخورد با آن را انتخاب کنم

 آموخته ام که همه میخواهند روی قله کوه زندگی کنند اما تمام شادی ها وقتی رخ می دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستی

 آموخته ام که گاهی تمام چیزهایی که یک نفر میخواهد فقط دستی است برای گرفتن دست او و قلبی است برای فهمیدن وی

          پیش از آخرین وداع .. یا آخرین نگاه

                              درنگ کن

                                       لحظه ای کوتاه درنگ کن...

و در چشمهایش دوباره نگاه کن

چه می بینی؟

هان ... چه می بینی؟؟؟

آری دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد، چون عموماً عادت دارند که این دردها را باور نکرد،زیرا جز اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمار می آید و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی میکنند آن را با لبخند،شکاک و تمسخرآمیز تلقی بکنند؛

زیرا بشر هنوز چاره و دوایی برایش پیدا نکرده.............

....

خدای مهربانم،خدای قشنگم از گفته من ناراحت نشو

....

غم رو انتخاب کردم،چون به تو نزدیکتر میشم.آخه آدما وقتی شادن زیاد به یادت نیستن،اما وقتی غمگینن مدام تو رو صدا میکنن،چون میدونن تنها تو هستی که هیچوقت اونا رو به حال خودشون رها نمیکنی،تنها تو هستی

که تا آخر در کنارشون میمونی.

....

مرگ رو انتخاب کردم برای اینکه با گناهان کمتری بیام پیشت،هر چند میدونم الانم رو سیاه رو سیاهم،اما به امید بخشش تو ادامه میدم.