آدمهایی رو میشناسم که امروزشون رو پرواز میکنن تا به فردا برسن،آدمهایی که از امروزشون لذت نمیبرن به امید این که فردای لذتبخشی داشته باشن.

اما آیا تضمینی است که حتما فردا رو ببینیم؟

آدمهایی رو میشناسم که از دیروز هاشون به امروز پل میزنن،روی اشتباهات گذشته خط میکشن و سعی میکنن امروز قشنگ تری داشته باشن،آدمهایی که برای آینده تلاش میکنن.

آرزوهايی كه شايد هيچ گاه سبز نشوند

با خود می گويم

كاش جانم از اين قفس خاكی رها می شد

آن گاه من همچون كبوتری سبكبال هم صحبت آسمان می شدم

كاش غنچه وار لبخندی نثار باغ می كردم

و در سايه های درخت سرو به بهار فكر می كردم

كاش آن روزها كه ابرها ترانه زلال خود را

تقديم دشت كردند همراه با دشت سبز می شدم

آدمـک مـرگ هـمين جاست، بخند...

آن خـدايي که بـزرگش خوانـدي،به خـدا مثـل تـو تنهـاست، بخند...

دستخطي کـه تـو را عاشـق کرد شوخـيِ کاغــذي ماسـت، بخند...

فکر کن درد تـو ارزشـمند است،فکر کن گريـه چـه زيباست، بخند...

صبحِ فردا به شبت نيست که نيست،تـازه انگار کـه فـرداسـت، بخند...

راستـي آنچـه بـه يــادت داديم،پر زدن نيست کـه درجاسـت، بخند...

آدمــک نغمــهء آغــاز نخوان،به خــدا آخــر دنيـاست، بخند... 

چون آدمک زنجیر

            بر دست و پایم
                             از پنجه تقدیر 
                                            من کی رهایم

ای که تو دادی جانم
         گو به من تا کی بمانم
                           آدمی چون آدمک
                                         مخلوقی سرگردان

چون آدمک زنجیر
            بر دست و پایم
                             از پنجه تقدیر 
                                           من کی رهایم

در عصرهاي انتظار،به حوالي بي كسي قدم بگذار!

خيابان غربت را پيدا كن و وارد كوچه پس كوچه هاي تنهايي شو!

كلبه ي غريبي ام را پيدا كن!

كنار بيد مجنون خزان زده وكنار مرداب آرزوهاي رنگي ام!

در كلبه را باز كن و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

حرير غمش را كنار بزن!

مرا خواهي ديد با بغضي كويري كه غرق عصاره ي انتظار است!

پشت ديوار درد هايم نشسته ام !!! 

قصه ی خاموشی من شد روایت گوش کن

قصه گوی خود شدم راوی ندارم بهر خود

خود حکایت می کنم این قصه را پس گوش کن

روزگاری بود... این دنیا برایم عشق و حال

سر به سر زیبایی و لطف و صفا و مهرو یار

شب برایم به چه زیبا بود همراه و رفیق

چون تمام دل خوشی ها بهر من همراه و نیک

پیری آمد گفت با من... تا توانی شاد باش

چون دگر فردا نباشد از برایت عشق و حال

عشق و حال من همه امروز تنهایی و غم

غصه و ماتم شده همراه و دلتنگی و غم

حال اگر آمد سراغم پیر دنیا دیده باز

گویمش لطفی نما... گو راز تنهایی تو باز

بخت و اقبالم سبب شد تا دوباره دیدمش

خواستم با من بگوید راز تنهایی و غم

گفت با من لطف این دنیا سراسر درد و رنج

گفت یاد آور کویری را و یک دنیا عطش

کار دنیا بی شباهت نیست با عشق و عطش

هر زمانی کام تو..... آب گوارایی چشید

دان همه وهم و خیال است و سرابی بیش نیست

پس دگر دنبال همراه و رفیق ره مباش

کار دنیا را به اهل وادی فانی سپار

این بگفت و مثل رودی جاری و پیوسته رفت

حال من ماندم در این دنیای فانی بی سبب 

آموختم که زندگی دشت غم است و تمام شادی های آن اندوه و ماتم.

دنیا سرابی بیش نیست، عمر آدمی کوتاه است و آررزوهایش بسیار.

زندگی گذر عمر به اندازه ی از دست دادن است.

          از دست دادن تمام زیبایی ها

                                      و

                               فرو رفتن در تمام بی وفایی ها

ما را خوشبخت تصور میکند.اما هر دو در اشتباهند،زیرا ما گاهی خوشبختیم و غالبا بدبخت.

بد بختی ما در آن ایامی است که به نقایص زندگی خود توجه داریم و خوشبختی ما در لحظات کوتاهی است که به نعمتهای زندگی خود نظر می اندازیم.

آموخته ام که افراد زیادی هستند که تو را دوست دارند،اما نمیدانند احساساتشان را چگونه نشان دهند.

آموخته ام که شرایط زندگی ما ممکن است بر آنچه که هستیم تاثیر گذاشته باشد،اما برای آنچه که میخواهیم باشیم فقط خودمان مسئول هستیم.

آموخته ام اگر دو نفر به هر دلیل با یکدیگر اختلاف دارند،به این معنا نیست که آنها یکدیگر را دوست ندارند.

آموخته ام آنچه در زندگی ات داری مهم نیست،بلکه آنچه که در زندگی ات اهمیت دارد،مهم است.

بلکه ...

شادي مرا فراموش كرده بغض منو گرفته كاش خدا يه نگاهي

هميشه غمگين ترين و رنجورترين لحظات زندگی انسان توسط

كسانی ساخته مي شود كه شيرين ترين و شاد ترين لحظات را

براي او ساخته اند.

شادي خود را به هيچ چيز و هيچ كس وابسته نكنید تا هميشه از آن برخوردار باشيد.

سخن کهنه ی بی مهری هاست

شعر من قصه ی غصه ی من است

راز سر به مهر این دل من است

شعر من سرور هر شب من است

التیام زخم کهنه ی من است 

مهمان عزيزي باشي که فانوس خانه اش روشن نيست.

چقدر سخت است آدم را از آرزوهايش دور کنند و او را به مسير نا خواسته اي مجبور کنند.

و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهاي تنهايي و بي ياوري،درحالي که تظاهر مي کني هيچ چيز برايت اهميت ندارد.

اما چه شيرين است درخاموشي وتنهايي به حال خود گريستن.

                و باز هم نفرين به تو اي سرنوشت! 

کاش از ثانيه هاي زندگي لذت مي برديم.

کاش قلبي رو براي شکستن انتخاب نمي کرديم.

کاش همه را دوست داشتيم کاش معني صداقت را ما هم مي فهميديم .

کاش هيچ کودک فقيري ديگر خواب نان تازه وداغ را نمي ديد.

کاش دلهايمان دريايي مي شد.

کاش مي فهميديم زندگي زيباست و لذت مي برديم.

کاش ميدانستيم که ما نمي دانيم فردا برايمان چه اتفاقي مي افتد.

کاش بهانه اي براي ناراحت کردن دلهاي زخم خورده نبود.