از کوچه‌هاي زندگي گرفتم

و به آغوش کسی سپردم که ماندني نبود

هر چند آغاز راه را دشوار ديدم

اما دل سپردم و رها شدم

در قلبي که تنها زمزمه‌اش نتوانستن بود

دلم به حال دلتنگيهايم مي سوزد

شکسته‌هاي دلم  را نميتوانم بند بزنم

و نگاهش کردم

آري گناه من شايد

دل باختن به آن نگاه بود

و قدم زدن با کسی که

عشق را شايسته‌ي تلاش و خواستن نمي‌دانست

تا اينکه يک روز رفتن را بهانه کرد...

چه درد آور سفر کردی

چنان در خود فرو مردی

که من دیدم خود دردی

در آن سوی پل پیوند

تویی با خنجری در مشت

در این مانده پا در گل

منم با خنجری در پشت

تو ای با دشمن من دوست

صداقت را سپر کردی

چه آسان گم شدی در خود

چه درد آور سفر کردی

خدا این راه گم کرده

که از شیطان تهی تر بود

تو را خواند و تو هم رفتی

که حرفش حرف آخر بود

خدای تو به سحر خواب

به تو بیگانگی آموخت

غم دور از تو پوسیدن

مرا در خویشتن می سوخت

تو ساده دل ندانستی

خدای تو دروغین بود

تنی خاکی و درمانده

خدای تو فقط این بود

تو ای با دشمن من دوست

صداقت را سپر کردی

چه آسان گم شدی در خود

چه درد آور سفر کردی

چنین زخمی که من خوردم

نه از بیگانه از خویش است

هراسم نیست از مردن

ولی مرگ تو در پیش است

شب رفتن تو را دیدم

ولی انگار در کابوس

فقط  تصویری از تو بود

تو را نشناختم افسوس

کسی هرگز به فکر ما

نبود و نیست ای هم درد

برای مرگ این قصه

کسی گریه نخواهد کرد

                                                           * اردلان سر فراز *

ای همیشه از تو زنده ، لحظه های رفته بر باد

وقتی که بن بست غربت ، سایه سار قفسم بود

زیر رگبار مصیبت ، بی کسی تنها کسم بود

وقتی از آزار پاییز ، برگ و باغم گریه می کرد

قاصد چشم تو آمد ، مژده روییدن آورد

به تو از تو می نویسم ، ای عزیز رفته از دست

ای که خوشبختی پس از تو، گم شد و به قصه پیوست

ای همیشگی ترین عشق ، در حضور حضرت تو

ای که می سوزم سراپا ، تا ابد در حسرت تو

به تو نامه می نویسم ، نامه ای نوشته بر باد

که به اسم تو رسیدم ، قلمم به گریه افتاد

ای تو یارم روزگارم ، گفتنی ها با تو دارم

ای تو یارم ، از گذشته یادگارم

به تو از تو می نویسم ، ای عزیز رفته از دست

ای که خوشبختی پس از تو ، گم شد و به قصه پیوست

در گریز ناگزیرم ، گریه شد معنای لبخند

ما گذشتیم و شکستیم ، پشت سر پلهای پیوند

در عبور از مسلخ تن  ،عشق ما از ما فنا بود

باید از هم می گذشتیم ، برتر از ما عشق ما بود

                                                          * اردلان سر فراز *

حتي اگر پر از ستاره هم باشد من که نمي‌توانم آنها را ببينم و بچينم.

وقتي ماه توي آسمان ديده نمي‌شود، چه شب باشد چه روز.

چه فرق دارد خورشيد کجاي آسمان ايستاده باشد و بيدار باشد يا خواب؟

وقتي نوري از آسمان به زمين نمي‌رسد، اين چيزها چه فرق دارد. 
وقتي در کنارم نيستي، چه خوب و چه بد، چه زنده و چه مرده، چه مرد و چه نامرد، براي من چه فرق دارد.

تو سهم مرا از دوستي به من دادي. ديگر نيازي به گفتن اين قصه ها نيست.

حال تو بمان با رؤياهايت و مرا با زخمهايم تنها بگذار.

پس رحم کنید به اشکهایی که بعد از رفتن شما میریزه و به دلی که شکسته میشه .........

یک نفر می پرسد...چرا شیشه شکست؟

مادری می گوید...شاید این رفع بلاست

یک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشی

مثل یک کودک شیطان آمد، شیشه ی پنجره را زود شکست.

کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرور شکست،

عابری خنده کنان می آمد...

تکه ای از آن را بر می داشت...

مرحمی بر دل تنگم می شد...

اما امشب دیدم... هیچ کس هیچ نگفت،

قصه ام را نشنید... از خودم می پرسم

آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟

دل سخت شکست اما، هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید چرا !!!

                                   همیشه ساده می بازد

همیشه لشکر اندوه

                                   به قلب ساده می تازد

من آن سبزم که رستن را

                                   تو آخر بردی از یادم

چه ساده هستی خود را

                                   به باد سادگی دادم

به پاس سادگی در عشق

                                   درون خود شکستم زود

دریغا سهم من از عشق

                                   قفس با حجم کوچک بود

درونم ملتهب از عشق

                                   برونم چهره ای دم سرد

ولی از عشق باختن را

                                   غرور من مرمت کرد

به غیر از "دوستت دارم"

                                   به لب حرفی نشد جاری

ولی غافل که تو خنجر

                                   درون آستین داری

طلوع اولین دیدار

                                   غروب شام آخر بود

سرانجام تو و عشقت

                                   حدیث پشت و خنجر بود

دو دل شکسته ي در انزوا به هم برسند

ضريح و نذر رها کن ،بعيد مي دانم

دو دست دور به زور دعا به هم برسند

کدام دست رسيده به دست دلخواهش

که دست هاي پر از زخم ما به هم برسند

شکوه عشق به زیر سؤال خواهد رفت

وگرنه مي شود آسان دوتا به هم برسند

فلک نجيب نشسته است وموذيانه به فکر

که پيش چشم من آن دو چرا به هم برسند

نشاني ده بالا به يادمان باشد

مگر دو دور در آن دورها به هم برسند