هوا سرد است و خورشیدم نگو در بند زندانی

 نگو دریا نمی بارد که من از گریه لبریزم

و در هر قطره اشکم که می بارد تو پنهانی

تو در من آتشی هستی که خاموشت نخواهم کرد

خودت این را به من گفتی ولی حالا پشیمانی

من از هر مرغ دریایی نشانی از تو می خواهم

که می گویند عاشق شد مگر این را نمی دانی

و درآن لحظه امواجی مرا برصخره می کوبد

تنم آهسته می سوزد در اندوه پشیمانی

به آن چشمی که می بوسی حسادت می کنم اما

دلم آرام می گیرد که تو خوشحال و خندانی

پرواز پرستو ها نیست. مرگ هم حادثه است،مثل افتادن برگ که

بدانیم پس از خواب زمستانی خاک نفس سبز بهاری جاریست.

به خاطر داشته باش که با يک برخورد اشتباه ممکن است خيلي

چيزهاي خوب را از دست بدهي.

وقتي کسي تو را نا اميد مي کند از کمک کردن به او دريغ نکن.

پيمودن مسير ، خود هدف است .... يعني اينکه آنچه تو انتظار

داري،جلوي چشمانت است ، يعني اينکه فقط امروز وجود دارد

و " فردا " نام ديگري ست بر تمام تنبلي هاي تو

عشق با غرور زيباست ولي اگر عشق را به قيمت فرو ريختن

ديوار غرور گدايي كني... آن وقت است كه ديگر عشق نيست...

صدقه است.

ديروز جز خاطره اي بيش نيست و فردا فقط يك روياست.اما اگر

امروز را خوب زندگي كني،تمام ديروزهايت به خاطره اي خوش و

تمام فرداهايت به روياي اميد تبديل خواهد شد.

عشق كليد شهر قلب است به شرط آن كه قفل دلت هرز نباشد

كه با هر كليدي باز شود.

براي داشتن چيزي كه تا بحال نداشته ايد بايد كسي باشيد كه تا

بحال نبوده ايد.

که برای بخشیدن نیاز است که تمرین کنیم.

آموخته ام:

که فقط کافی نیست که اطرافیان تو را ببخشند گاهی اوقات هم

باید یاد بگیری که خودت را ببخشی.

آموخته ام:

که تو همیشه باید به افرادی که دوستشان داری عشق بورزی

زیرا شاید امروز آخرین باری باشد که آنها را ملاقات می کنی.

آموخته ام:

که گاهی اوقات از کسانی که انتظار داری در هنگام شکست

تو را یاری کنند سخت ترین ضربه را خواهی خورد.

آموخته ام:

که همیشه و همه جا و در هر حالی که باشم تنها و تنها از

خدا طلب کمک کنم.

آموخته ام:

که اگر کاری را همه دنیا نخواهند ولی فقط خدا بخواهد آن کار انجام

می شود.

جای قهر و اخم خنديدم تو را

باز گفتی اشتباهت ديده ام

گفتمت باشد، بخشيدم تو را

باز هم این قصه ات تکرار شد

با رقيبان رفتنت انکار شد

آنقدر رفتی که ديگر قلب من

از تو و از عشق تو بيزار شد

تو را ديگر نميخواهم، مگو ديوانه ميباشد

که ديگر خانه ات همچون مسافرخانه ميباشد

آن رقيبان يک شبت ميخواستند

ذره ذره پاکيت میکاستند

شب به مهمان خانه ات مهمان شدند

صبح اما از برت برخاستند

آمدی گفتی پشيمانی دگر

تا هميشه پاک ميمانی دگر

اندکی از قول تو نگذشته بود

باز رفتی با رقيبانی دگر

تو را ديگر نميخواهم، مگو ديوانه ميباشد

که ديگر خانه ات همچون مسافرخانه ميباشد

نمي تونستند از هم جدا باشند، با خوندن يک جمله معروف

از هم جدا مي شوند تا يکديگر رو امتحان کنند و هر کدام در

انتظار ديگري، همديگر و نمي بينند. چون هر دو به صورت اتفاقي

به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند:  عشقت را

رها کن، اگر خودش برگشت،مال توست و اگر برنگشت از قبل

هم مال تو نبود !

و غم و حسرت است.

پس از عشق پرهيز كن ! حيف است ،مگذار قلب پاك و مهربانت

با غبار عشق آلوده گردد،

حيف است چشمان سياه و زيباي تو روزي براي غم جدايي

اشكبار شود.

 آواره شدن ، حکايت سختي نيست

 از پاکي اشکهاي خود فهميدم

 لبخند هميشه راز خوشبختي نيست

و راست راست توی خیابان راه می رود.

عشق نشسته است کنار خیابان , کلاهی کشیده بر سر و دارد

گدایی می کند . 

و مرگ , در قالب دخترکی زیبا , گلهای رز زرد می فروشد.

زندگی , در لباس افسر پلیس , برای ماشین های تمدن سوت

می زند.

و شادی , در هیئت گنجشکی کوچک , توی سوراخی در

زیرشیروانی ,از ترس گربه خشونت , قایم شده است.

کسی رو که بهش دل نبستیم

دلبسته ی خودمون نکنیم.

هر كه را محرم شمردم عاقبت رسوا شدم

راز دل با آب گفتم تا نگويد با كسي

عاقبت ورد زبان ماهي دريا شدم

امّا میدونستی که برای عاشق شدن

هميشه اونجا يه نفر هست

حالا خونه ها بزرگن، کوچه ها، خيابونا خيلی عريضن

امّا افسوس دلا مرده، مردم شهر بزرگ همه مريضن

از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده

هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده

قديما کوچه ها تنگ بودن، حالا ولی دلان که تنگن

آدما با همديگه همش تو جنگن

بيشتره عشقای امروز ، عشق نه، مايه ی ننگن

از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده

هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده

نفسا تو سينه حبسه ، آدم از همه میترسه

اعتمادی به کسی نيست ،عشقی و همنفسی نيست

قلب زندگی شکسته ، نفسا، نفسا تو سينه حبسه

از ته دل ديگه هيچکس نمیخنده

هيشکی به هيشکی ديگه دل نمیبنده

پرسيدم: «چرا مي خندي؟» پاسخ داد:«از حماقت تو خنده ام

مي گيرد»

پرسيدم: «مگر چه كرده ام؟» گفت: «مرا لعنت مي كني در

حالي كه هيچ بدي در حق تو نكرده ام»

با تعجب پرسيدم: «پس چرا زمين مي خورم؟!» جواب داد: «نفس

تو مانند اسبي است كه آن را رام نكرده اي. نفس تو هنوز

وحشي است؛ تو را زمين مي زند.»

پرسيدم: «پس تو چه كاره اي؟» پاسخ داد: «هر وقت سواري

آموختي، براي رم دادن اسب تو خواهم آمد»؛

فعلاً برو سواري بياموز.

ها جاری بود.

ای کاش از گفتن جمله دوستت دارم از ترس سوتفاهم ها و غلط

اندیشی ها باز نمی ایستادیم.

ای کاش محبت بی هیچ چشمداشتی حتی چشم داشت

محبت،به او  که دوستش می داریم هدیه می دادیم.

ای کاش جمله دوستت دارم را به هوس نمی آلودیم .

خيانت ميتواند دروغ دوست داشتن باشد !

خيانت تنها اين نيست كه دستت را در خفا در دست ديگري بگذاري ...

خيانت ميتواند جاري كردن اشك بر ديدگان معصومي باشد.

اون همه سختی کشیدم

امان از دست تو ای وای

ببین به کجا رسیدم

یه روزی یه روزگاری

همه عشق من این بود

بشم همون که تو میخوای

فرصتم ندادی ای وای

یه روز میشه تنها بمونی

اون وقته قدرمو بدونی

اما اون روز خیلی دیره

کاش میشد اینو بدونی

بدونی هیشکی نمیتونه

مثل من عاشقت بمونه

آخه تنهایی خیلی سخته

اینو دلت نمیدونه

دیگه نمیخوام من دستاتو

دیگه نمیخوام من اشکاتو

دیگه از قلبم تو رفتی

تو رفتی عزیزم

دیگه نمیخوام عاشق باشم

دیگه نمیخوام صادق باشم

دیگه از قلبم تو رفتی

تو رفتی عزیزم