سختي كداميك تو را در مرداب نيستي فرو مي كشد و هستيت را در مقابل ديدگانت به تاريكي و سياهي ميكشاند؟

آيا تنها بودن وتنها ماندن برتر از آن نيست كه طعم با او بودن را لمس كني و دوست داشتني ترين احساس(عشق) را تجربه ، اما در فاصله يك پلك بهم زدن كاخ روياهاي پاك شبهايت را فنا شده و در اقيانوس تنهايي رها شده بيابي ؟!!!

اين بار تنهايیي بزرگتر از تنهايي از آن توست .... يعني تنها شدن!

چه كسي پاسخ گوي اين كهنه زخم هاست ؟

كدامين طبيب ياراي تسكين چنين درديست ؟

چه زود شانه ها لياقتشان را براي سرها از دست مي دهند ...

چه زود عادت مي كنند و چه سخت فراموش...

چه زود قله هاي محبت فتح مي شوند وچه غريبانه فرهاد ها از ياد مي روند....

چه زود امواج خروشان در عطش به آغوش كشيدن ماسه هاي كذب فرو مي نشينند و چه آسان قطره هاي باران آسمان چشم فرا مي رسند...

چه زود خواهش دستان لرزان به باوري تلخ نزديك مي شوند وچه سهل حقيقت واژه عشق گم مي گردد...

چه زود دستان التماس بلند مي شوند وچه بد تازيانه هاي آرزوهاي محال مي كوبند ....

چه زود قلبها فروخته مي شوند وچه دير فريب نقاب از رخ بر مي كند....

چه زود آغاز به پايان مي رسد وچه دردناك ست به نظاره نشستن خاطراتي كه ميميرند....

چه زود لحظه ديدار در فراموشيها غرق مي شود وچه كودكانه عهد مي شكند و قسم از ياد مي رود ....                           

              انگار كه شب پاياني ندارد!!

انتظار با منه و هر دو با هم گریه میکنیم ....

تو آسمون آرزوت هزار تا بادبادك بود

تنگ بلوري دلت درست مث دل من

كلي لبش پريده بود همش پر ترك بود

وقتي كه عاشقم شدي چيزي ازم نخواستي

توقعت فقط يه كم نوازش و كمك بود

چه روزا كه با هم ديگه مسابقه مي ذاشتيم

كه رو گل كدوممون قايق شاپرك بود ؟

تقويم كه از روزا گذشت دلم يه جوري لرزيد

راستش دلم خونه ي ترديد و هراس و شك بود

ديگه نه از تو خبري بود ،‌ نه از آرزوهات

قحطي مژده و روزاي خوش و قاصدك بود

يادم مياد روزي رو كه هوا گرفته بود و

اشكاي سرخ آسمون آروم و نم نمك بود

تو در جواب پرسشم فقط همينو گفتي

عاشقيمون يه بازي شايد ،‌ يه الك دولك بود

نه باورم نمي شه كه تو اينو گفته باشي

كسي كه تا ديروز برام تو كل دنيا تك بود

قصه ي با تو بودن و مي شه فقط يه جور گفت

كسي كه رو زخماي قلب من مث نمك بود

چشاتو که باز می کنی می بینی خودت هستی و حرفای دو روزه...

اون موقع هست که می بینی خودتم داری می شی مثل حرفا دو روزه...

یه روز زنده ای و یه روز مرده...

یه روز زنده ای به امید این دو روز یه روزم می میری از مرگ این دو روز...

این دنیا چاره ای نذاشته باید عادت کرد به این دو روزا.......

باید عادت کرد به خزان وبهارش...

باید عادت کرد به سرنوشتش...

دنیا شده مثل هوای بهاری یا آفتابیه یا بارونی ، اما وقتی هم دقیق می شی می بینی هم بارونش دل گیره هم آفتابش ، هیچ کدوم هم فرقی نداره...

دنیا نه سیاه ست نه سفید نه سخته نه آسون...

دنیا فقط دنیاست ، همینه که معلوم نیست آدم توش زندونیه یا آزاده....!

يک شعر پر از غلط؛

يک پرنده ی بی آسمان؛

يک نسيم سرگردان؛

يک رويای نا تمام؛

من بی تو بهاری غريبم که در برف متوقف مانده؛

يک جويبار سرد که هيچ وقت به دريا نمی رسد؛

يک عشق با شکوه که مجالی برای شکفتن ندارد؛

بودنت زود گذشت؛

و نبودنت را هنوز باور نمی کنم...

ای کاش آرزوهامون اونقدر سبک بود که یه نسیم اونارو با خودش میبرد.

ای کاش آرزوهامون اونقدر زیبا بود که میزدیمشون به دیوار تا بقیه ببینند.

ای کاش آرزوهامون اونقدر نزدیک بود که میتونستیم لمسشون کنیم.

ای کاش آرزوهامون اونقدر ارزش داشت که میتونستیم بیانشون کنیم.

وقتی خاطره های آدم زیاد میشه دیوار اتاق پر از عکس میشه ولی همیشه دلت واسه کسی تنگ میشه که نمی تونی عکسشو بزنی به دیوار

ما کساني که به فکرمون هستن رو به گريه مي اندازيم، گريه مي کنيم براي کساني که به فکرمون نيستن، و به فکر کساني هستيم که هيچوقت برامون گريه نمي کنن

زانو نمي‌زنم، حتي اگر آسمان كوتاهتر از قد من باشد

اگر می پندارید که بیش از اندازه محبت کرده اید ، دوباره فکر کنید. همیشه جایی برای عرض محبت بیشتر وجود دارد و کسی هم هست که این محبت را به او بدهید.

اگر به جايي رسيدي فراموش نکن از کجا شروع کردي

عشق رازي است مقدس براي کساني که عاشقند، ‌عشق براي هميشه بي‌کلام مي‌ماند؛ اما براي کساني که عشق نمي‌ورزند، ‌عشق شوخي بي‌رحمانه‌اي بيش نيست.

اگر روزگاري شان مقامت پائين آمد نااميد مشو، زيرا آفتاب هر روز هنگام غروب پائين ميرود تا بامداد روز ديگر بالا بيايد.

كاش دوستي ها مثل رابطه دست و چشم بود. وقتي دستت زخم مي شه چشمت گريه ميكنه و وقتي چشمت گريه مي كنه دستت اشكشو پاك مي كنه

ما هميشه صدا هاي بلند را ميشنويم ..پر رنگ ها را مي بينيم ...سخت ها را مي خواهيم ...غافل از اينکه خوبها آسان ميايند ..بي رنگ مي مانند ..و بي صدا مي روند...!

هر موقع خواستي از كسي جدا بشي يادت نره بهترين راه اينه كه بهش بگي براي هميشه خدانگهدار، شايد طرف مقابلت ناراحت بشه و قلبش بشكنه ولي بهتر از اينكه منتظر بمونه

یک روز خزان پاییزی پرستویی را در حال مهاجرت دیدم. به او گفتم: چون به دیار یارم میروی به او بگو دوستش دارم و منتظرش میمانم. بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد و گفت: دوستش بدار ولی منتظرش نمان

ساعت ها را نمی دانم و روز ها را نشمرده ام و ماه ها را نیز...

اما فصل ها در خاطرم نقش بسته اند:

فصلی که آمدی...

                 فصلی که پیوستی....

                                   فصلی که رفتی...

                                              و فصلی که فراموش شد...

بهار...

              تابستان....

                                  پاییز...

                                              و

                                                   زمستان....

از اون نگات دارم دیوونه میشم  

میبخشمت که تو برگردی پیشم

نگام نکن با اون چشات    

دنیای بی تو بودن خیلی سخته   

نبودنت کنار من یه درده

باورم شده توی خاطرم     

جای تو خالیه همیشه  

مرده دیگه این خنده های من   

سهم منم گریه میشه  

خوب میدونم دیگه منو دوست نداری   

تنهام نذار بی تو من میمیرم

چه ساده تو عوض شدی

خندت مثل همیشه نیست

اما بذار باهات بمونم

نگام نکن با اون چشات    

از اون نگات دارم دیوونه میشم  

میبخشمت که تو برگردی پیشم

نگام نکن با اون چشات

بذار تا هق هقم آروم بگیره

میبخشمت اگه دلت اسیره 

باورم شده توی خاطرم     

جای تو خالیه همیشه  

مرده دیگه این خنده های من   

سهم منم گریه میشه  

خوب میدونم دیگه منو دوست نداری   

تنهام نذار بی تو من میمیرم

چه ساده تو عوض شدی

خندت مثل همیشه نیست

اما بذار باهات بمونم

بی تو هر لحظه و هر دم
میخونم از دل تنگم
میدونی درد جداییت
میزنه تیشه به ریشم